Voor je staat een mens en die heeft recht op geluk

In dit interview stellen we Tenzila Ilter (40) aan u voor. Tenzila studeerde Sociologie en is sinds april 2017 aan de slag bij ArmenTeKort om werk te maken van ons diversiteitsbeleid. Ze is geboren en getogen in Antwerpen, als telg van een arbeidersgezin van Turkse afkomst. Ze heeft al een bewogen leven achter de rug, waar sociaal engagement altijd een belangrijke plaats innam.

Vertel eens wat meer over je achtergrond.

Mijn vader werkte als arbeider in de fabriek van Opel. De gemeenschap waar ik in opgroeide telde veel arbeiderskinderen. Zelf moslima heb ik de humaniora doorlopen in een katholieke school. Ik werd al jong moeder en verhuisde met mijn man naar Istanboel. Daar runden we ons eigen Human Resources bedrijf. Daarnaast was ik intensief bezig met sociale projecten. Vorig jaar kwamen we terug naar België.

Had je sociale inzet in Istanboel ook te maken met armoede?

Jazeker. Ik heb altijd al een gevoeligheid gehad voor mensen en gezinnen die het moeilijk hebben. In mijn eigen buurt in Istanboel zag ik veel mensen die echt moesten worstelen om te overleven. Alleenstaande moeders bijvoorbeeld die soms ook te trots waren om te bedelen. Ik sprak mensen aan, nodigde hen uit voor een kopje thee en bouwde met hen een vertrouwensband op. Ik paste zonder het woord te kennen de principes van het buddyschap toe. Ik merkte dat mensen in problemen uit schaamte geen gebruik durfden te maken van het sociale vangnet van de overheid. En omdat ze me vertrouwden kon ik hen daarin steunen.

Is zo’n sociaal vangnet in Turkije goed ontwikkeld?

Niet zoals in België maar de overheid biedt wel zaken aan. Steungeld bijvoorbeeld, zij het beperkt in de tijd, of kindergeld. Het is niet veel maar het bestaat en het kan helpen als je er gebruik van maakt. Ik zette mensen ertoe aan dat dan ook te doen en maakte hen wegwijs in de bestaande hulpverlening. Ik organiseerde ook empowerment opleidingen die de boodschap doorgaven: jullie kunnen dit, je hoeft geen angst te hebben, jullie hebben recht op steun. Verder steunden we ook studerende kinderen en hielpen we werkende moeders aan een kinderoppas.

Komt steun aan de armen in een land als Turkije niet vooral uit religieuze hoek?

99 % van de bevolking is moslim en de islam kent natuurlijk een sterke charitatieve traditie. Maar die beperkt zich tot meestal tot een schenking tijdens de ramadan, eenmaal per jaar. Veel mensen in Turkije hebben het immers zelf moeilijk om de touwtjes aan elkaar te knopen. 10 euro is al gauw een stevige hap uit het maandbudget. Daarom ook ben ik me actief gaan inzetten in het verenigingsleven.

In wat voor vereniging was je geëngageerd?

Ik vond werken met jonge vrouwen heel belangrijk in de Turkse context dus ik werd in Istanboel voorzitter van een vrouwenvereniging die zich inzette voor studerende meisjes. De vereniging bestond uit sterke vrouwen met een carrière op hoog niveau, vaak uit de ondernemerswereld. In zekere zin was ik daar al met diversiteit bezig. Ze vroegen aan mij vaak hoe het eraan toe gaat in Europa. Hoe ze daar de dingen zouden aanpakken. We zorgden voor beurzen ten voordele van jonge vrouwen voor wie studies financieel moeilijk waren. Soms bezorgden we hen ook onderdak of hielpen hen af en toe met vakantie te gaan naar hun thuisplek. Turkije is een groot land en als je ver in het oosten woont is zo’n reis niet voor iedereen betaalbaar.

Hoe kwam je uiteindelijk bij ArmenTeKort terecht?

Toen ik vorig jaar terug in België arriveerde, wilde ik me meteen weer inzetten voor een sociaal doel waar ik in geloof. Een vriendin vertelde me over ArmenTeKort. De idee van buddy’s en empowerment sprak me enorm aan en lag helemaal in de lijn van wat ik in Turkije al deed. De eigenwaarde opkrikken bij mensen met weinig kansen is echt essentieel. Ik geloof daar heel sterk in: als je gelooft in mensen, dan gaan ze ook in zichzelf geloven. Dan gaan ze geloven dat ook zij net als alle anderen recht hebben om op deze planeet een waardig leven te leiden. Als mens, ongeacht hun kleur, afkomst of godsdienst.

Heb je zelf een buddy bij ATK?

Ja. Ik heb de buddy-opleiding gevolgd en loop een traject met een alleenstaande moeder. Ik ben er voor haar en ze kan op me terugvallen. En ik zie dat het werkt: ze heeft al goesting gekregen om een opleiding te gaan volgen. Ik vind het ook fantastisch dat het heel gewoon is dat iemand van Turkse afkomst een traject doet met iemand van Belgische afkomst.

Zo komen we op het onderwerp diversiteit, waar jij je bij ArmenTekort voor inzet. Wat kunnen we ons daarbij voorstellen?

Wel, eerst is er het aspect interne diversiteit. Op dat vlak is ATK goed bezig. We zijn een heel diverse organisatie met Belgen uit verschillende provincies en ikzelf in het team. En ons legertje vrijwilligers is superdivers. Er zitten mensen tussen van een heleboel origines.

Hoe werk je aan de externe diversiteit?

Aan de kant van de kanszoekenden werkt ATK al heel divers, met vluchtelingen bijvoorbeeld die via hulpverleningsorganisaties bij ons terechtkomen. We koppelen hen dan aan een buddy om hun weg hier te zoeken. Ik werk hard aan diversificatie aan de kansbiedende kant. Ik ben in contact met verschillende Turkse en Marokkaanse organisaties. We hebben al afspraken gemaakt en er is een begin van samenwerking.

Hoe staan zij tegenover het buddyschap?

Vaak hoor je toch: wij bieden al hulp en dan verwijzen ze naar initiatieven tijdens de ramadan. Het gaat dus langzaam en we moeten een paar extra stappen zetten om de werking van ATK goed uit te leggen. Nu, helemaal vreemd is het idee van een buddy ook weer niet voor hen. Maar we krijgen vragen als: moeten we dan geld geven? Wat is mijn rol? Dan leg ik uit dat wij geen geld geven en ook geen werk aanbieden. En dat een buddy er gewoon moet zijn voor de ander. Zal mijn buddy dan een moslim zijn?, vragen ze ook. En dan verwijs ik naar mezelf en een paar andere trajecten als voorbeeld dat dat niet per se zo hoeft te zijn.

Hoe zie je de toekomst van ATK op het vlak van diversiteit?

Honderd procent positief. Met de juiste stappen gaan we een heel goede outcome hebben voor het buddyproject in zijn geheel. Er zijn nu al mensen van allochtone afkomst die de opleiding volgen. Dat gaat toenemen. Ik geloof heel sterk in mond-aan-mondreclame. Hoe meer voorbeelden, hoe meer anderen zullen volgen. Godsdienst, afkomst enzovoort doen er echt niet toe: voor je staat een mens en die heeft recht op geluk.

– Didier Verbruggen, vrijwilliger communicatie