fbpx

ArmenTeKort Lezerscollectief: Silvano en Romildo

Het ArmenTeKort Lezerscollectief komt tweewekelijks samen op maandagavond van 19 u. tot 21 u. Iedereen die aan de buddywerking bijdraagt als buddy(duo) of vrijwilliger, is welkom. Op de blog lees je achteraf hun bedenkingen over gedichten, kortverhalen, boeken en getuigenissen over kansarmoede en nieuwe kansen, lief en leed, het lot en zelfbeschikking. 

 

Alleen op de wereld

Die maandag in de leesgroep lazen we ‘Silvano en Romildo’, een kortverhaal van Alberto Moravia (Rome, 1907-1990) over twee jongens van waarschijnlijk 12 of 13 jaar oud. Ze verkopen kranten op straat. Niet als vrijetijdsbesteding en niet om een extraatje bij te verdienen. De schrijver suggereert dat ze aan hun lot zijn overgelaten. Alleen op de wereld? We kunnen het ons inbeelden hoe ze door het leven spartelen, wat hun zorgen zijn, hoe ze wonen, hoe (on)gelukkig ze zijn of waar hun ouders zijn. Wat we wel zeker weten is dat ze door Rome lopen en dan vooral in de rijke buurten, ja waar wil je anders je kranten kwijt?

Het verhaal begint met de zin:

Ik ben niet gemeen, het tegendeel zelfs, ik ben zo goedaardig en goedgelovig dat iedereen zin krijgt om daarvan te profiteren, ook degene die dat niet zou willen. En Romildo profiteerde ervan.

Hier is Silvano aan het woord. Als je het verhaal leest op ‘voorleestempo’ zullen je veel meer details opvallen. Dingen die wij zelfs tijdens de pauzes in onze voorleestraditie niet meteen zien. Door er samen over te praten, vinden we de diepere betekenis van het verhaal. Natuurlijk is het in dit verhaal de eeuwige hunkering naar een vriend en de toegevingen die je bereid bent daarvoor te doen. We merken die heftigheid, die onzekerheid, die veralgemeningen, dat zelfmedelijden van Silvano. Maar dan moeten we de ultieme confrontatie nog onder ogen zien.

 

Franke teut

Romildo is gemeen tegen Silvano, hij neemt hem zelfs zijn liefje Gesuina af. Silvano ziet hen op een avond stoeien in het halfdonker. En hij, de goedzak gaat ernaast zitten en zwijgt! Gesuina is een simpel bloemenmeisje maar ze heeft een al even franke teut als Romildo. Zij wordt razend en ze vernietigt hem met woorden: ‘… ik vind je een lafaard… en ik vind Romildo duizend keer beter dan jou.’ Vanaf die dag – jullie zullen het wel raar vinden- worden ze onafscheidelijk, Gesuina, Romildo en Silvano.

En dan – zondagnamiddag is er geen kranteneditie – gaan ze met z’n drieën op uitstap naar Ostia, aan de oevers van de Tiber. Silvano voelt zich vrolijk en gelukkig, ook omdat het een mooie lentedag is. Hij droomt ervan om een tochtje maken op een platte boot die daar aan de oever ligt, en om heel langzaam naar zee af te zakken.

De twee anderen blijven gemeen, agressief of vijandig, wat je maar wil. En zo komen we tot de slotscène:

Romildo daagt zijn vriend uit:

Je zegt, Silvano, dat je een vriend van me bent… bewijs het maar… er is een manier om het te bewijzen…. Vermoord iemand… pleeg een mooie misdaad… dan geef je mij de kans een interessant nieuwtje rond te roepen.

Ook Gesuina speelt het spelletje (?) mee en maakt het zelfs nog erger. Eindelijk, ja eindelijk krijgt ze dan die verdiende mep in haar gezicht…van Silvano!

 

Leven gered

Gesuina loopt over het veld op zoek naar een steen, maar in plaats van Silvano raakt ze Romildo. ‘En zij maar roepen: ‘Vermoord hem, vermoord hem’’. Romildo wil Silvano in de Tiber duwen maar het uitwijkmanoeuvre is goed getimed, en het is Romildo die in de Tiber terecht komt. Hij kan zich nog net vasthouden aan een paal van de steiger. Maar hij zou er nooit in slagen om zich op zijn eentje te redden. De steiger is te hoog en het water te wild. Silvano gaat zijn vriend uit het water redden.

En zelfs na deze redding zegt de geredde ploert, na een korte aarzeling:

Dat is dus afgesproken hé? Jij pleegt een misdaad, dan kan ik daarna dat bericht omroepen.

Silvano antwoordt: ‘Ga weg… anders vermoord ik je echt… ga weg…het is afgelopen.’ En Silvano maakt de boot los, neemt de riemen en begint te roeien. En dan begrijpt hij ineens dat hij tegen de stroom op aan het roeien is omdat hij Romildo en Gesuina allebei stroomopwaarts langs de rivier had zien rennen, en dat hij hen wil toeroepen dat ze dichterbij moeten komen en ook aan boord moeten komen; en ‘dan zouden zij met drieën, als vrienden, een tochtje maken over de rivier, alsof er niets was gebeurd’.

Ik geef toe, wij snapten het niet, of toch niet direct. Hoe kan je iemand die jou voortdurend gemeen behandelt, die jou dood wenst, die ondanks het feit dat je zijn leven gered hebt jou opnieuw tot in de ziel kwetst, hoe kan je die nu nog achterna roeien? Om als drie goeie vrienden een tochtje te maken op de rivier?

 

Kansen grijpen

Het zal je waarschijnlijk niet verwonderen dat we door dit verhaal bij ArmenTeKort uitkwamen. Is dat niet één van de sleutels bij elke mens, ook bij mensen in armoede? Dat een mens na de zoveelste tegenvaller, de zoveelste keer er bedrogen uit te komen, geen kracht meer heeft en niet (meer) ziet welke talenten hij allemaal heeft, wie hij eigenlijk in wezen is en wie hij wil worden? Ook bij jongeren in die zo broze tijd van volwassen worden, een tijd kennen van zoeken naar hun eigen zinvolle leven. We zouden verwachten dat je van die slechte vrienden, of het nu gemenerds of drugsverslaafden zijn, defaitisten of materialisten, dat je daar toch van af wil raken? Zeker als je een helder beeld hebt van wat ze waard zijn en wat ze je aandoen!

Het mooie in dit verhaal is dan ook dat de drie jongeren, echt wel nog kinderen, zo’n zoekmoment hebben: Silvano natuurlijk, als hoofdpersonage, de hele tijd, Gesuina die zich heel onrustig voelt en de stoere Romildo die toch even aarzelt als hij net gered is.

Maar Silvano is zeker diegene waar het meeste pit in zit, hij bevraagt zichzelf telkens opnieuw:

Ik ben nu eenmaal wie ik ben en ik kan mezelf niet veranderen… tot ziens.

Hij observeert meer, betrekt de buitenwereld in zijn overpeinzingen.

En als hij nu eenmaal is wie hij is, en zichzelf niet kan veranderen, dan kan daar toch een heel mooi mens uit groeien?

Jezelf kennen, kansen krijgen, durven die kansen te grijpen: de link met ArmenTeKort is hier vlug gelegd. Want met de nodige steun, met de nodige bevestiging en met wie weet dezelfde vrienden kan je gewoon méér.

Het zinvolle én het mooie van deze Lezerscollectief-avonden bij ArmenTeKort is letterlijk ‘stilstaan’: het voorlezen, het vertragen, het samen onderweg, het onderweg samen stilstaan en praten over de diepere inhoud is een verrijking, los nog van het leren kennen en van het appreciëren van je leesgenoten.

 

Auteur: Rudi Nuytemans

 

Ben je buddy, vrijwilliger of medewerker bij ArmenTeKort en wil je graag de Lezerscollectief-avonden vervoegen?
Stuur een e-mail naar Marleen Van Dyck.

 

 

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on whatsapp
Deel op Whatsapp

Gelukkig zijn er mensen zoals u

Naar een samenleving zonder kansarmoede

Met één klik. Tussen twee mensen.

Kansrijke en kansarme stadsgenoten met elkaar verbinden. Dat is de essentie van onze werking. Ze gaan samen op stap en worden vrienden, buddy’s. Vanuit die klik ontstaan er nieuwe kansen.

Las je deze verhalen al?

Volg ons verhaal in je mailbox!