fbpx
Buddyverhaal: Ann en Jasmina

Buddyverhaal: Ann en Jasmina

Jasmina (links) en Ann (rechts) zijn sinds vorig jaar buddy’s van elkaar: een vrijwilliger en een buurtgenoot die elkaar inspireren en tijdelijk versterken. Twee jonge, knappe vrouwen die op een klein jaar tijd al een heuse vertrouwensband hebben. Hoe bouw je zo’n buddyschap op? Wat zijn de valkuilen en wat leer je als buddy uit zo’n traject? Ann: “Ik heb al veel bijgeleerd van Jasmina. Over taal en cultuur alleen al. Maar ook over een andere manier van denken en leven. Jasmina is heel anders dan pakweg mijn collega’s. Ze heeft dan ook een heel interessant en druk leven!”

an-en-jasmina
Jasmina
: “Ik vind wel dat het goed gaat!”
Ann: “Ja, ik ook. We hebben een tijdje minder vaak afgesproken omdat onze drukke agenda’s niet overeen kwamen, maar nu proberen we weer één keer per week af te spreken. Als dat niet lukt, bellen of sms’en we elkaar wel. Als we afspreken dan gaan we iets drinken, een wandeling maken of iets anders.”

Jullie zijn nu een jaar buddy’s; weet je nog hoe dat eerste contact verliep?

Jasmina: “Dat ging al heel vlot, maar nu gaat het veel beter natuurlijk.”
Ann: “De eerste keer dat we elkaar zagen was ook haar begeleider van ONDO erbij; zij had het buddytraject aangeraden aan Jasmina. We hebben dan wat gesproken over wat we samen konden doen en wat we beiden wilden. We gingen wel zien wat het bracht.”

Had je op voorhand al verwachtingen?

Ann: “Ik had niet echt veel verwachtingen. Ik denk wel dat Jasmina tegen mijn verwachtingen in ging omdat je in de opleiding een beeld krijgt van iemand die vaak uit eenzaamheid een buddy zoekt en dat is bij haar écht niet het geval. Ze is heel sociaal, ze is weinig thuis en altijd bezig. Dat was voor mij toch een beetje een verrassing. Maar een leuke verrassing want ze heeft altijd van alles te vertellen!”
Jasmina: “Ik had ook helemaal geen verwachtingen. Mijn assistent bij ONDO had het aangeraden, dus ze had ook al wat info gegeven over wat het buddyschap ging zijn. Ik dacht wel eerst dat Ann ook een soort assistent of hulpverlener ging zijn, maar dat is helemaal niet zo. Dat was na een tijdje heel duidelijk. Bij sommige assistentes kan je je hart niet luchten, bij Ann kan ik dat wel. Ze is eerder een vriendin nu.”

“Ze ziet haar toekomst positief in: dat is haar kracht”

Zijn er dingen waarvan je versteld stond of die je niet verwacht had?

Ann: “Ik had niet verwacht dat ze me zo snel in vertrouwen zou nemen. Dat ging echt heel snel; we konden na een paar maanden al dingen bespreken waar je misschien niet meteen over praat in het begin. In de opleiding hadden ze ook verteld dat dat vertrouwen soms lang kan duren omdat zoiets moeilijk is, maar bij ons ging dat dus zeker heel vlot.”
Jasmina: “Het valt ook te zien bij wie dat is; misschien dat het bij een andere buddy niet zo vlot zou gegaan zijn. Het hangt allemaal af van de klik.”

Zijn er ondertussen zaken veranderd in je leven of is er iets dat je hebt bijgeleerd?

Ann: “In haar leven is er al zoveel veranderd sinds ik haar ken, maar ik heb niet het gevoel dat ik daar een actieve rol in gespeeld heb. Wel dat ze bij mij terecht kon, maar niet dat ik haar pad veranderd heb. En ik heb zeker al bijgeleerd van haar!”
Jasmina: “Van mij? Oei!” (lacht)
Ann: “Alleen al feitelijke kennis qua taal en cultuur. Maar ook over een andere manier van denken en leven; Jasmina is heel anders dan pakweg mijn collega’s. Ze heeft ook een heel interessant leven!”
Jasmina: “Goh, ik kan een boek schrijven, dat is waar!”
Ann: “Vooral ook haar kracht, hoe zij in het leven staat. Ze ziet haar toekomst positief in: dat is haar kracht; dat is echt chique want niet iedereen kan dat.”

Jasmina vertelt dat ze nog veel wil bereiken (een huis kopen, haar rijbewijs halen, …) We vragen ons af wat de rol van Ann hierin zou kunnen zijn.

Jasmina: “Ann helpt me wel zoals een vriendin dat doet. Nu gaat het bijvoorbeeld niet zo goed met mijn gezondheid en als ze dan zegt dat ik naar de dokter moet gaan, besef ik wel dat ik inderdaad eens moet bellen voor een afspraak. Dus ik krijg zeker steun van haar.”

Ann, vind je dat je een goede voorbereiding hebt gehad met de opleiding die je kreeg bij ArmenTeKort?

Ann: “Ja, die opleiding is zeker nodig om een traject te starten! Soms bespreken we ook situaties met mensen uit de opleiding. Dan wil ik Jasmina meer concreet helpen en vraag ik me af of dat nu moet of niet. Het helpt om dat te bespreken en terug te koppelen naar mede-buddy’s. Ik krijg zo ook inspiratie en ideeën om iets aan te pakken.”
“Je leert ook hoe je met elkaar moet omgaan; dat is iets dat je zeker ook in je privéleven kan toepassen en niet enkel in het buddytraject. Zo’n opleiding is echt cruciaal. Het helpt me om – na onze gesprekken, niet tijdens – op een andere manier ergens naar te kijken.

Jasmina, zou je het buddy-traject aanraden aan mensen?

Jasmina: “Ja, zeker! Maar misschien zijn andere buddy’s niet zo goed als Ann.” (glimlacht)
“Voor mij doet het wel deugd omdat ik met haar goed kan praten. Ik wist ook niet dat ik aan haar kon vragen om mee te gaan naar theater of een andere voorstelling. Zelf heb ik niet zoveel vriendinnen dus het is wel leuk dat Ann dat wél kan zijn voor mij.

Ann, zou jij het aanraden?

Ann: “Ja heb ik ook al gedaan, absoluut! Het is een andere kijk die je krijgt hé, op een andere cultuur en hoe je met iets kan omgaan op een andere manier.”

Wat brengt de toekomst nog?

Jasmina: “We gaan nu nog iets drinken en dan gaan we meteen de volgende keer inplannen; anders wordt het moeilijk met onze agenda’s.”
Ann: “Ik wil alleszins niet dat dit stopt na twee jaar binnen het ArmenTeKort buddyschap.”
Jasmina: “Nee, ik ook niet!” (glimlacht)

 

Jasmina houdt van theater en alles wat cultureel is. Woon je in Antwerpen en ben je ook geïnteresseerd in theater, dans of andere culturele evenementen? Ga dan zeker eens langs bij een van de Pretloketten! Zij kunnen je helpen met een betaalbaar avondje uit, met of zonder kinderen!

– Hanne De Smedt, vrijwilliger ArmenTeKort

Volg ons verhaal in je mailbox!