fbpx

Dagboek van een buddy: Luc (1)

4 Juni 2016

Wat als een mooie zaterdag begon, eindigde als één van de meest droevige en donkere dagen uit mijn leven.

Mijn zus heeft na een lange zware strijd tegen haar demonen en kwelduivels de handdoek in de ring gegooid en beslist dat het voor haar te zwaar om dragen werd. Ze is uit het leven gestapt, waarschijnlijk met de gedachte dat dit nog haar enige optie was om te vinden wat ze zocht, rust. In de periode erna probeert ieder op zijn manier het gebeuren te verwerken en een plaats te geven. Bij mij overheerst vooral een gevoel van spijt en verdriet omdat we haar niet voldoende hebben kunnen ondersteunen en overtuigen dat er ook voor haar nog een mooiere toekomst weggelegd was. Maar ik besef ook dat ik niet het recht had om van haar te verlangen dat ze toch zou doorgaan, terwijl het voor haar ondraaglijk werd om de zware last nog langer te torsen.

Ik heb het proces zien gebeuren, het afdalen langs de sociale ladder naar het donkerste en diepste gat, evenals haar eenzaamheid en geestelijk lijden. Soms van heel nabij, maar ook dikwijls van heel veraf want de relatie tussen ons is niet altijd even hartelijk verlopen. Door het ganse gebeuren groeit binnenin mezelf wel de behoefte en de drang om ‘iets’ te gaan doen voor diegene die het op één of andere manier moeilijk hebben binnen onze maatschappij. Ik weet alleen nog niet hoe of wat. Door mijn professioneel leven en het feit dat ik een gepassioneerd sporter ben? verdwijnt dit gevoel naar de achtergrond. Om dan soms weer in alle hevigheid op te duiken. Vooral rond de eindejaardagen met de Warmste Week en een sterke “goeie doel” sfeer voelt het soms meer aan als een soort koortsaanval die daarna weer wegebt.

Ik heb haar de sociale ladder zien afdalen naar het donkerste gat. Daarom voelde ik de drang om iets te doen voor diegenen die het moeilijk hebben in onze maatschappij.

Maandag 24 september 2018

Vandaag heb ik een afspraak met Karolien, de coördinator van vzw Den Draai. Een vereniging die in onze gemeente armen zelf aan het woord laat en hen ook zelfredzamer probeer te maken. Nadat Karolien me duidelijk uitgelegd heeft dat Den Draai niet aan “liefdadigheidswerk” doet zoals ik eerst dacht, vertelt ze me dat er voor hun kinder-zwemlesproject nog een chauffeur wordt gezocht. Zijn taak is kinderen en hun ouders die niet op eigen kracht tot in het zwembad geraken gaan ophalen en wegbrengen en wanneer de kindjes hun les krijgen, contact zoeken met de ouders en hen vooral een luisterend oor bieden en eventuele onderliggende problemen of pijnpunten proberen te spotten. Daarnaast is de kinderen aanmoedigen, motiveren en laten voelen dat ze allemaal even belangrijk zijn het doel. Het lijkt me een mooie eerste stap in het vrijwilligerswerk en ik hoef dan ook niet lang na te denken alvorens op het voorstel in te gaan.

Donderdag 4 oktober 2018

Mijn eerste zwemlesbegeleiding is een feit en ik vond het heel tof om met de ouders en kinderen kennis te maken. De kennismaking verliep nog wel een beetje stroef en ik voelde duidelijk dat ik gewikt en gewogen werd, wat ik normaal vind als je de nieuwkomer bent. Ik ben echt enthousiast en ondanks dat dit maar een kleine bijdrage is wil ik hier 100% voor gaan.

Donderdag 21 december 2018

De tijd gaat snel en vandaag gaat een gedeelte van mijn “dolfijntjes”, want zo noem ik ze ondertussen hun zwemproef afleggen voor hun 25 of 50m brevet. Na de les zie ik niks anders dan blije gezichtjes, ook bij de kinderen die nog niet klaar waren om hun brevet te behalen. We hebben echt geprobeerd om de kinderen duidelijk te maken dat ze allemaal kampioentjes zijn, brevet of niet en ik denk dat we in ons opzet geslaagd zijn. Ook de ouders zijn duidelijk blij en fier met wat hun kinderen gepresteerd hebben en hoe ze tijdens de zwemlessen opengebloeid zijn. Ikzelf ben ontroerd door wat ze op zo’n korte periode klaargespeeld hebben en hoe sommigen van bange vogeltjes veranderd zijn in echte zonnetjes en zich duidelijk  thuis voelen in de groep en in het water. Er is veel veranderd in de voorbije periode. Met de meeste van de ouders is er al een echte connectie ontstaan en er wordt al veel opener gepraat over bepaalde dingen. Helaas is het vandaag ook het einde van de eerste reeks zwemlessen. Het initiatiezwembad sluit namelijk zijn deuren voor de winterperiode. Na allemaal samen nog een lekkere hotdog gegeten te hebben nemen we afscheid en hopen iedereen na de winterstop weer te zien.

Donderdag 28 december 2018

Ondanks de feeststemming voel ik me een beetje verloren en nutteloos want ik mis mijn wekelijks contact met mijn zwemmertjes en hun ouders nu al. Hierdoor begint bij mij het idee te ontstaan dat ik er nog best een activiteit kan bijnemen. Ik geloof dat sommige dingen gebeuren met een reden en wanneer ik ’s avonds naar een tv programma zit te kijken waarin buddy’s voor jong demente mensen gevold worden voel ik bijna onmiddellijk aan dat dit iets  is wat ik wil doen. Ik wil buddy worden! Het wordt een korte nacht, want ik schuim tot in de vroege uurtjes het internet af op zoek naar al wat ik kan vinden over een buddywerking in al zijn facetten. Net op het moment dat ik besluit dat het welletjes geweest is verschijnt ArmenTeKort op mijn scherm. Het laatste wat ik nog lees voor het scherm van mijn laptop zwart wordt en ik me neervlij is Empowerment – Goed opgeleide buddy’s – kanszoekende buddy’s.

Vrijdag 29 december 2018

Ondanks dat ik vandaag op de zaak de voorraad moet inventariseren kan ik het niet laten om eerst terug een bezoek te brengen aan de ArmenTeKort website. Ik slorp alle info die ik onder ogen krijg op als een spons en maak kennis met termen zoals onbevooroordeeld, gelijkwaardig, empowerment en nog veel meer. Ook bekijk ik een aantal filmpjes op de website en Youtube en ben ik verbaasd dat ik zo weinig weet over kansarmoede en kanszoekenden en hoe alles in mekaar zit. Het laat een diepe indruk op me na. Wat me erg aanspreekt en enthousiast maakt bij het ArmenTeKort project is de mogelijkheid die ze startende buddy’s bieden om geheel kosteloos een aantal workshops te volgen, die samen met een e-learning pakket een stevige basis bieden wanneer je aan de slag gaat. Ik bel Karolien, de coördinator van Den Draai op en vertel haar wat ik de laatste twee dagen allemaal te weten ben gekomen over ArmenTeKort en hoe mooi dit project zou kunnen aansluiten bij het vrijwilligerswerk dat ik al doe. Blijkbaar wil ze zelf ook wel eens nagaan in hoeverre dit project eventueel aan onze eigen vereniging zou kunnen gekoppeld worden. We beslissen dan ook om ons in te schrijven voor de infosessie van dinsdag 8 januari 2019.

Wat ik ook als positief ervaar: de eerlijke boodschap dat niet elk buddytraject even rimpelloos verloopt of een succesverhaal is.

Dinsdag 8 januari 2019

Samen met Karolien op de trein onderweg naar het hoofdkwartier van ArmenTeKort vzw in Antwerpen, waar om 18.30 u. de infosessie van start zal gaan. Hun kantoren bevinden zich op De Keyserlei, op een boogscheut van het Centraal Station en ze zijn makkelijk te vinden. Wanneer we daar ruimschoots op tijd aankomen, worden we hartelijk verwelkomd door een aantal ArmenTeKort vzw medewerkers en is er nog tijd voor een tas koffie of een glaasje fris alvorens we tot de orde van de dag overgaan. Stipt op tijd gaan we van start en krijgen we door de bezieler en stichter himself, Theo Vaes uitgelegd wat het tienjarig proefproject ArmenTeKort inhoudt en waar het voor staat. 5000 buddyduo’s na negen jaar en op een meetbare manier aantonen dat kansarmoede te overwinnen is: dat zijn stevige uitdagingen.

Daarna worden we door Marijke Moens, eveneens een bezielster van ArmenTeKort vzw meegenomen voor een korte rondleiding door het opleidingstraject en het buddytraject zelf. Er wordt ook duidelijk gemaakt wat we als buddy zeker niet zullen zijn, namelijk een hulverlener of oplosser. Het klinkt eerst een beetje tegenstrijdig maar met de nodige toelichting over empowerment, gelijkheid, leefwerelden en o.a. nieuwsgierigheid werd het wel duidelijk.

Marijke’s uiteenzetting is beknopt maar ruim voldoende om een duidelijk beeld te krijgen van waar je aan begint en wat het uiteindelijke doel is.

Als afsluiter wordt ons de kans geboden om kennis te maken met een actief buddyduo.  Zowel de kanszoekende als de kansbiedende buddy vertelt ons hoe zij – elk op zijn manier en ook als duo — hun buddytraject ervaren. De mogelijkheid tot vragen stellen staat ook op het menu en dat gebeurt dan ook. Deze kennismaking biedt ons in elk geval de mogelijkheid om een indruk te krijgen hoe een buddytraject kan verlopen en wat het kan betekenen voor beide partijen. In dit geval vond ik het traject net iets te perfect verlopend (top voor de buddy’s natuurlijk), zonder golven of tegenwind, maar het toont wel aan dat het mogelijk is. Wat ik ook als heel positief ervaar, is het feit dat men ons niet alleen rozengeur en maneschijn voorspiegelt, maar ons ook duidelijk maakt dat niet elk buddytraject even rimpelloos verloopt of een succesverhaal is. Voor mij betekent dit dat hoe minder verwachtingen je zelf hebt, hoe makkelijker het wordt om blij te worden van de allerkleinste progressie en daar kracht kan uit putten om op de ingeslagen weg voort te gaan.

Ik vind het wel opmerkelijk dat ik naar het einde van de sessie toe het gevoel krijg dat er een zekere sfeer van verbondenheid en gemeenschappelijk enthousiasme ontstaat tussen een aantal deelnemers, ondanks dat we mekaar niet kennen. Dat is waarschijnlijk het gevolg van de ArmenTeKort vibes die in de lucht hangen en de warme, menselijke manier waarop het verhaal gebracht wordt.

Na het invullen van een vragenlijst waarop je kan aangeven wat je ervan vond en hoe jij denkt je weg al of niet te vervolgen, vertrekken we terug richting thuis.

Tijdens onze terugreis wordt er op de trein samen met Karolien en Bert, die ook de infosessie bijwoonden, nog wat nagepraat. Eens onze bestemming bereikt, vertrekt ieder met zijn eigen indrukken, twijfels en vaststellingen huiswaarts. Ikzelf heb in elk geval een heleboel om over na te denken en op terug te blikken en weet dat ik daarmee waarschijnlijk al zal beginnen zo gauw ik mijn ogen sluit en me overgeef aan de nacht.

Auteur: Luc, buddy bij ArmenTeKort vzw

Volg ons verhaal in je mailbox!