fbpx

Dagboek van een buddy: Luc (2)

Woensdag 9 januari 2019

Wanneer ik ontwaak moet ik vaststellen dat tijdens onze slaap de hersenen inderdaad  informatie verwerken, analyseren en op een rijtje zetten, want het is me tijdens de nacht blijkbaar duidelijk geworden dat ik graag een schakeltje in het ATK project wil worden. Het idee dat ik hopelijk binnen een niet al te lange tijdspanne iemand iets mag schenken dat eigenlijk niks kost, namelijk een beetje van mijn tijd, belangstelling, respect en aanwezigheid geeft me een warm gevoel van binnen.

Vrijdag 11 januari 2019

Heb me net ingeschreven voor de buddyopleiding. Yes!!! Het geeft me een goed gevoel dat de eerste stap gezet is. Mijn keuze voor de opleiding die begin februari van start gaat geeft me nog wat extra tijd om aan de gedachte te wennen en me wat voor te bereiden. Terwijl ik nog op mijn roze buddywolk rondzweef maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik om op de ATK website een login aan te maken zodat ik toegang krijg tot de e-learning modules die gekoppeld zijn aan de workshops.

Ik ben vooral bang dat ik fouten zal maken als buddy waardoor ik iemand kwets of teleurstel.

Ik heb gelezen dat je voorafgaand aan elke workshop best de bijbehorende e-learning module eerst doorneemt, zodat je al een beetje vertrouwd bent met bepaalde termen en onderwerpen. Ook neem ik nog gauw een kijkje op het Wiki gedeelte en vind daar een berg informatie met betrekking tot kansarmoede en daaraan gekoppelde onderwerpen. En dan is er nog de rubriek “veel gestelde vragen”, een extra ondersteuning voor ons. Wetende dat dit ganse pakket aan kennis en ervaring, plus de ondersteuning van ATK alle KB buddy’s zal vergezellen tijdens hun “avontuur” zoals ik het noem, maakt het voor mij een beetje gemakkelijker om de twijfel die ik toch heb over het feit dat ik al of niet een goeie buddy zal kunnen zijn wat opzij te zetten. Ik ben vooral bang dat ik fouten ga maken waardoor ik personen nog meer ga kwetsen of teleurstellen – en dat is echt het laatste wat ik wil. Momenteel vind ik het een beetje lastig om deze gedachte een plaats te geven.

Vrijdag 01 februari 2019

Naar vandaag heb ik de voorbije weken uitgekeken, want vanavond gaan we van start met de eerste workshop. De voorbije week heb ik de eerste e-learning modules doorgenomen om wat “fond” te hebben bij aanvang van de opleiding.

Ik vertrek op de zaak een half uurtje vroeger dan normaal en kan zo tijdig de trein richting Antwerpen nemen. Tijdens de treinrit probeer ik me voor te stellen hoe de sfeer zal zijn tijdens de workshops, met hoeveel buddy’s in spé we zullen zijn en hoe de kennismaking zal verlopen. Een soort gezonde stress en opwinding kruipt langzaam onder mijn vel.

Ruim op tijd kom ik als één van de eersten aan en wordt verwelkomt door John en Marijke. Op een tafeltje bij de ingang liggen onze badges te wachten. Terwijl ik de mijne zoek tel ik ze gauw en kom uit op 34 stuks. Zo’n groot aantal cursisten had ik eigenlijk niet verwacht. Ondertussen komen er gestaag mensen binnen en tijdens het nuttigen van een watertje of koffie worden er al geanimeerde gesprekken gevoerd en wordt er kennisgemaakt. Het geroezemoes en de gezellige drukte doet me een beetje denken aan een bijenkorf die ontwaakt. Stipt op tijd wordt er een aanvang genomen met onze eerste workshop die in het teken staat van inzicht en meer specifiek de “Sociale kaart van Antwerpen”. Deze kaart geeft een duidelijk overzicht van alle beschikbare sociale dienstverlening in Antwerpen. Tevens is er ook een “Sociale kaart van de Zuiderkempen” beschikbaar.

Ik merk wel dat de hulpverlening in een gemeente zoals Heist op den Berg, waar ik woon, sterk verschilt van die in een grootstad als Antwerpen.

Maatschappelijk werker Bruno Fiesack, die al jaren actief is als maatschappelijk werker in het Antwerpse is voor dit onderwerp onze gids en leert ons met praktijk gerichte oefeningen, die we in kleine groepjes tot een goed einde moeten proberen te brengen hoe we de weg kunnen vinden naar de juiste instantie of organisatie wanneer onze kanszoekende buddy met hulpvragen of eventueel in een crisissituatie zou zitten. Er wordt ook verteld dat we ons geen zorgen hoeven te maken over het feit dat we niet alles weten en dat we de sociale kaart niet van buiten moeten leren 😊, want dat het de bedoeling is dat we samen met onze KZ buddy op zoek gaan naar mogelijkheden en kansen, waardoor hij zijn probleem(en) mogelijk kan oplossen of aanpakken. Ook het feit dat we zeker de taak van hulpverlener niet moeten opnemen wordt sterk benadrukt.

Ik merk wel dat er grote verschillen in aanbod van hulpverlening zijn tussen een grootstad als Antwerpen en een gemeente zoals Heist op den Berg, waar ik woon. Vooral de mogelijkheden om aan voedsel of een goedkope maaltijd te geraken, of een onderkomen voor de nacht te vinden zijn veel groter en gemakkelijker bereikbaar dan op het platteland. Natuurlijk moeten wij minder mensen bereiken, maar ik vind het toch een minder prettige vaststelling, vanuit mijn buddy standpunt bekeken. Wat me ook sterk opvalt is dat ondanks er nog maar weinig persoonlijk contact geweest is tussen de buddy’s in spé, ik toch al een soort van samenhorigheid en gemeenschappelijk enthousiasme waarneem en voel. Ook het samenwerken in groepjes wekt een bepaald drive op. Na het beëindigen van de workshop stap ik dan ook met een goed gevoel en een stukje wijzer weer op de trein richting Heist op den Berg en kijk ik eigenlijk al uit naar morgen en onze tweede workshop. Dit spreekt me echt aan en bij mijn thuiskomst vertel ik dan ook honderduit tegen mijn echtgenote.

Ondanks dat we als cursisten elkaar nog niet goed kennen, voel ik toch al een soort samenhorigheidsgevoel.

Voor ik in bed kruip overloop ik de leermodule die gekoppeld is aan de workshop van morgen nog even om mijn geheugen wat op te frissen, want ik had het in de loop van de voorbije week al grondig doorgenomen. Het duurt een tijdje voor ik de slaap kan vatten want veel van wat ik tijdens de workshop opgeslagen heb op mijn grijze harde schijf passeert de revue nog eens en het duurt even voor ik de “uit” knop gevonden heb.

Zaterdag 02 februari 2019

Meestal is dit de dag van de week dat ik wat langer in bed blijf liggen, maar vandaag is dat niet het geval. Ik ben wakker voor m’n wekker afloopt en hoef me dan ook niet te haasten om de trein van 8u richting Antwerpen te halen.Vandaag staat de workshop “ kansarmoede en empowerment “ op het menu. Onze lesgever is Koen Vansevenant, iemand die een jarenlange ervaring heeft opgebouwd als maatschappelijk werker en nu via de organisatie Bind-Kracht vorming geeft rond kracht gericht werken met mensen in armoede. Tevens zullen we ook kennismaken en samenwerken met coaches (ervaringsdeskundigen) om zodoende een beter beeld te krijgen van wat kansarmoede is en welke impact dit heeft zowel op sociaal als geestelijk vlak. Wanneer ik op het ATK hoofdkwartier arriveer zijn er reeds een aantal van onze coaches aanwezig. Sommigen van hen komen speciaal van de kuststreek naar hier afgereisd om onze workshop zo boeiend en leerzaam mogelijk te maken. Over engagement gesproken!

We beginnen stipt op tijd en na een korte inleiding door Koen worden de ATK coaches voorgesteld en krijgen we ook al een beeld geschetst van de situatie waarin de zij verkeren of waaruit zij komen. Daarna worden we in groepen verdeeld waar telkens een ervaringsdeskundige aan gekoppeld wordt. Onze eerste interactieve oefening binnen de groep is dat iedereen zich kort voorstelt een beeld schetst waarom en waardoor hij aan deze opleiding deelneemt. Wanneer iemand zijn verhaal gedaan heeft moeten de andere leden van de groep door middel van kaarten waarop positieve eigenschappen vermeld staan erkenning geven en duiden welke eigenschappen zij in de persoon in kwestie zien en aanvoelen. Binnen onze groep is John de eerste die buiten de lijntjes gaat kleuren en zelf eigenschappen gaat neerschrijven die hij niet op de kaarten terugvindt maar wel bij de verteller. Dat werkt aanstekelijk en binnen de kortste keren is bijna iedereen binnen de groep extra eigenschappen aan het neerpennen. Het is eigenlijk verwonderlijk om te horen hoe mensen die eigenlijk totaal vreemden voor mekaar zijn met momenten toch heel persoonlijke dingen vertellen.

Zij deelt open en recht uit het hart haar ervaringen met ons, de groep. Dat getuigt van veerkracht.

Ook onze coach Marleen vertelt heel open over haar leven en wat ze tot nu toe heeft meegemaakt en bereikt. Ik vind het in het algemeen best een emotioneel gebeuren en heb héél veel bewondering en respect voor Marleen omdat zij zo open en recht uit het hart haar leven en ervaringen met ons wil delen. Dat getuigt van een enorme veerkracht en ondanks dat ze naar mijn mening erg bescheiden is zie en voel ik toch ook een zekere verdoken fierheid omdat ze zelf met vallen en steeds weer opstaan terug haar plaats binnen de maatschappij veroverd heeft.

Na de middagpauze maken we nog kennis met Walter, ook een coach die blijkbaar ’s morgens in een crisissituatie verkeerde maar toch de kracht en wil had om naar de workshop te komen. Ik vind het wel straf dat hij komt opdagen en zich kwetsbaar opstelt door met ons over zijn uitschuiver, angsten en zwakheden in gesprek te gaan. Ik denk dat wanneer ikzelf in een gelijkaardige situatie zou zitten, ik liefst in een donker hoekje zou wegkruipen ver weg van al die lastige vragen en bevooroordeelde mensen. Aan de hand van een gesprek en vraagstelling die Koen met Walter aangaat wordt aangetoond op welke manier je kan communiceren en je kanszoekende buddy kan aanzetten tot oplossingsgericht nadenken over zijn probleem of situatie.

Hierna krijgen we de kans om in groepjes een diepgaander gesprek aan te gaan met een coach naar keuze om zodoende meer voeling te krijgen met de impact die kansarmoede op een mens heeft, zowel op sociaal als psychisch vlak en wat zij moeten incasseren. Als je de verhalen hoort kan je bij momenten bijna niet geloven dat deze mensen nog kunnen lachen, laat staan de energie vinden om elke dag weer recht te krabbelen en door te gaan. Langs de andere kant toont het natuurlijk ook aan welke impact een buddytraject kan hebben voor deze mensen. Uiteindelijk komt het er wel op neer dat ze zelf de stappen moeten zetten en moeten willen proberen om trede per trede terug op de sociale ladder omhoog te klauteren. Ik begin alvast een beetje beter te begrijpen wat veerkracht en empowerment werkelijk betekenen.

Dat  een glimlach, een simpel gebaar, een uitgestoken hand of wat oprechte belangstelling hun dag al kan kleuren, dat blijft hangen.

Na de workshop keer in elk geval met een dankbaar gevoel terug huiswaarts, omdat ik dit heb mogen ervaren en voel vooral van binnen dat deze workshop iets in beweging gezet heeft. Het besef dat ikzelf eigenlijk een geweldig leven heb met alle mogelijke kansen en toch regelmatig niet echt gelukkig rondloop, terwijl voor anderen een glimlach, een simpel gebaar, een uitgestoken hand of wat oprechte belangstelling hun dag al kan kleuren en energie geven blijft sterk bij me hangen. Dat neemt echter niet weg dat ik al uitkijk naar volgende week en een nieuwe workshop, want dit smaakt naar nog!

 

Volg ons verhaal in je mailbox!