fbpx

Dagboek van een buddy: Vera (3)

Wekelijks spreken Binta en ik af. Stilaan beginnen we elkaar beter te kennen.

De eerste keer dat Binta en ik echt afspraken was voor een wandeling in Mechelen. Binta is iemand van weinig woorden. Misschien ook wel normaal als je pas 15 jaar bent en afspreekt met een wildvreemde die zegt dat ze bereid is om wekelijks iets leuks te doen! 😉

Het was een stralende zaterdag dus perfect voor een wandeling in de stad. Ik had wel 100 vragen want ik wou weten wie Binta was. De antwoorden kwamen wat schuchter eruit en als ik niets zei dan bleef het stil …

Nadat ik haar terug naar haar woonplaats had gebracht, stuurde ik een e-mail naar haar hulpverlener om te zeggen dat ik echt een verschil wil proberen te maken in het leven van Binta. Ze antwoordde mij dat Binta ook heel enthousiast was. Dat was leuk om te horen!

Mijn valkuil is deze gedachte: ‘Doe ik het wel goed?’

Voor de tweede afspraak ging ik Binta ophalen aan haar school en kwam ze bij ons thuis iets eten. We vonden het allebei best wel spannend! Ze kon het al direct goed vinden met onze katten maar was wel heel stil. Mijn dochters Fien en Elien waren ook thuis en ik dacht dat Binta dat wel leuk zou vinden. Het kwam niet echt tot een gesprek tussen hen. Het was wat onwennig voor alle partijen.

Nadat ik Binta terug thuisgebracht had, sloeg de onzekerheid toe: Zou ze mij wel leuk vinden? Doe ik het wel goed? Waarom vertelt ze zo weinig over zichzelf?

Om mijn gevoel weg te nemen nam ik contact op met haar hulpverlener en vroeg ik haar of Binta het wel leuk vindt om met mij om te gaan. Ik legde uit wat mijn gevoel was over het moment hier bij ons thuis en vroeg of het misschien te moeilijk is voor Binta om over haar verleden te vertellen.

En dat is het punt: Binta vindt het heel moeilijk wat haar overkomen is. De hulpverlener zei me dat ik me beter kan richten op zaken waar ze nu mee bezig is en het verleden beter kan laten rusten.

Zo herinnerde ik mij de belangrijkste zin uit mijn opleiding: het belangrijkste aan buddy zijn is er zíjn!

Ik besloot om niet meer bezig te zijn met ‘wie was Binta’ maar wel met ‘wie is Binta’.

De volgende afspraak was begin mei. De ramadan was begonnen dus samen iets eten of drinken is niet mogelijk de komende 4 weken. Vermits ook de examens op komst zijn, spraken Binta en ik af dat we elkaar even op woensdagnamiddag zien om een kleine wandeling te maken.

Zo gebeurt dat nu wekelijks en sinds ik heb losgelaten om te achterhalen wie Binta was, loopt alles veel beter! Ze komt meer los, vertelt me spontaan al zelf iets. Ze zwaait nog even naar mij als ik haar terug heb thuisgebracht. We lachen samen, zijn dikwijls stil maar we genieten van de momenten samen.

Volgende week hebben we afgesproken dat we allebei een boek meenemen, ons ergens op een bankje zetten en lezen. Als we elkaar iets willen vertellen dan kan dat en anders dan zijn we er voor elkaar …

Lieve groetjes,

Vera (luctor et emergo)

Heb je zelf ook interesse om het buddytraject en de bijbehorende opleiding te volgen?
Neem dan een kijkje op www.armentekort.be/buddy en www.armentekort.be/gratis-opleiding.

Heb je de behoefte om met iemand in vertrouwen te kunnen praten?
Ga je door een moeilijke periode? 

Meld je dan aan om een buddy te krijgen.

Volg ons verhaal in je mailbox!